Op 9 november 2010 heeft de Europese Commissie elf luchtvrachtbedrijven voor in totaal 799.445.000 EUR geldboeten opgelegd omdat zij betrokken waren bij een internationaal kartel waardoor de mededinging in de Europese luchtvrachtvervoersector belemmerd was.
Zes jaar lang coördineerden elf luchtvrachtbedrijven (Air Canada, Air France-KLM, British Airways, Cathay Pacific, Cargolux, Japan Airlines, LAN Chile, Martinair, SAS, Singapore Airlines en Qantas) hoe zij voor brandstof- en veiligheidstoeslagen te werk zouden gaan. Ze hadden onderlinge contacten om ervoor te zorgen dat internationale luchtvrachtbedrijven voor alle zendingen een vaste toeslag per kilo berekenden. De kartelleden breidden hun samenwerking nadien uit door een veiligheidstoeslag in te voeren en hebben samen beslist een commissie over de toeslagen aan hun klanten te betalen.
Volgens de Commissie wilden zij ervoor zorgen dat alle betrokken maatschappijen deze toeslagen invoerden en dat verhogingen (of verlagingen) van de toeslagen onverkort werden toegepast. Door hun weigering commissies te betalen, zouden de maatschappijen ervoor zorgen dat er geen mededinging kon bestaan op het vlak van toeslagen. Dit soort prijskartel is in strijd met de concurrentieregels.
Lufthansa (en haar dochteronderneming Swiss) kreeg in het kader van de clementieregeling, die ook in de nationale mededingingswetgeving bestaat, volledige boete-immuniteit, omdat zij als eerste met waardevolle informatie over het kartel kwam.
Ondernemingen (of eventueel particulieren) die van concurrentiebeperkende praktijken zoals in deze zaak te lijden hebben, kunnen de zaak voor de nationale bevoegde rechter brengen en schadevergoeding eisen. Een besluit van de Commissie voor de nationale rechter kan inderdaad als bindend bewijsmateriaal worden gebruikt en voldoet om de fout te bewijzen. Om een compensatie van de geleden schade te bekomen voor de nationale rechter dient bovendien nog de schade en het oorzakelijk verband tussen fout en schade te worden bewezen.
